УНИВЕРЗИТЕТОТ НА ИДНИНАТА: ПОВЕЌЕ ВЕШТИНИ, ПОМАЛКУ МЕМОРИРАЊЕ
Универзитетите треба да имаат директна улога во економскиот развој, преку подготовка на кадри оспособени за пазарот на трудот, а не само на студенти кои студиите ги завршуваат со диплома, оценува универзитетскиот професор Сефер Тахири. Според него, Северна Македонија веќе подолго време се соочува со заминување на младите, додека универзитетот на иднината треба да биде повеќе дигитализиран и повеќе насочен кон практичните вештини.
Според Тахири, универзитетите не можат да се гледаат само како институции кои обезбедуваат формално образование и дипломи. Нивната мисија е директно поврзана со потребите на општеството и економијата, особено преку подготовката на кадри кои можат да придонесат на пазарот на трудот.
“Секако дека универзитетите влијаат врз економскиот раст“, вели Тахири, нагласувајќи дека ова влијание произлегува од самата општествена мисија на универзитетите.
Според него, универзитетите имаат примарна задача да создаваат кадри кои ќе бидат подготвени да придонесат на пазарот на трудот. Тоа, според него, не влијае само врз вработувањето на дипломираните студенти, туку и врз продуктивноста и економскиот развој.
Еден од најголемите проблеми со кои се соочува земјата е заминувањето на младите, особено на оние со професионален и академски потенцијал. Тахири оценува дека ова не е нова појава.
“Северна Македонија одамна ги губи младите“, вели тој, поврзувајќи го овој феномен со одливот на мозоци во странство.
Според него, заминувањето на младите главно се случува од економски причини. Тоа значи дека прашањето на миграцијата не може да се третира само како демографски проблем, туку и како проблем на економскиот развој и на функционирањето на пазарот на трудот.
За Тахири, прашањето на универзитетската автономија не треба да се гледа како институционална привилегија, туку како основен принцип на функционирањето на академската сфера.
На прашањето дали треба да има универзитетска автономија или државна контрола, неговиот одговор е недвосмислен: „Секако, универзитетска автономија“.
Тој го поврзува овој став со историската традиција на академските институции и со потребата универзитетот да ја зачува својата независност.
“Концептот на независност на академската сфера се гради со векови во цивилизираниот свет“, истакнува Тахири.
Во однос на универзитетот на иднината, Тахири го става акцентот на прилагодувањето кон пазарот на трудот и на дигитализацијата.
Според него, универзитетот на иднината треба да биде универзитет кој првенствено се прилагодува на пазарот на трудот, а истовремено и дигитализиран универзитет.
Но, најважната промена, според него, треба да се случи во начинот на кој се подготвуваат студентите. Универзитетот не треба да создава дипломирани студенти кои само ги меморирале материјалите и предавањата, туку професионалци кои знаат да го применат она што го научиле.
“Универзитет кој создава кадри кои нема само да ги меморираат лекциите или предавањата, туку ќе бидат способни практично да ги применуваат, односно да ги применуваат своите вештини во професионалниот живот“, вели Тахири.
Текстот е работен во рамки на проектот „Застапување за инклузивен развој“, финансиски поддржан од Владата на Швајцарија преку програмата Цивика мобилитас.
Содржината на овој текст е единствена одговорност на Форум за разумни политики, ИОХН и БИРС и на ниту еден начин не може да се смета дека ги одразува гледиштата на Владата на Швајцарија, Цивика мобилитас, или организациите што ја спроведуваат.